welkom in de wondere wereld van de waterlotus
hier leeft mijn spirit
vrij van alle banden en verwachtingen
verlost van alles dat nog moet
want alles mag
en dromen weven onbewust verlangen
tot een mantel van gedachten
om te dragen in de dagen
die nog komen gaan

HeetIs jouw ademAls zij brandIn mijn nekEn zuchtFluistertHunkertNaar de passieDie we delenDeze nachtHeetIs onze liefdeDie versmeltAls we samen zuchtenEn de wereld wachtOnze jachtEindelijkSamen zijnSamensmeltenHeet en fijn

Mijn engelebengel…

Zij is de enige persoon die de sleutel van mijn hart niet nodig heeft!
Zij IS de sleutel.

Rust? Er is geen tijd voor rust… er zijn altijd nog meer deuren en gangen eindeloos lang langs wenteltrappen naar boven met zijdeurtjes en inloopjes…nissen met nog meer verscholen plaatsen. In het midden van de toren de massieve wenteltrap, mijn houvast.
Boven is het licht en ik zou er zo naar toe kunnen lopen…de belofte van het zonlicht lonkt achter de schaduw van de volgende bocht om de wenteltrap heen. Waarom wil ik eerst al die deuren langs? Het is toch MIJN toren; ik kan net zo goed over de rommel heenstappen…
Waar ben ik nou zo bang voor?

Dat ik dan rust vind….?

En als ik rust, heb ik geen zin meer om al die dingen te doen die op mijn weg naar boven liggen …Ik moet eerst alles verzamelen en ordenen en opruimen, doen, voelen en beleven…misschien ligt mijn geluk wel ergens in ‘n hoek waar ik hem vergeten ben of gewoon verloren ben toen ik weer eens heel hard naar beneden moest rennen… Ik probeer me te herinneren wanneer ik ‘t voor ‘t laatst in mijn handen had…
Vanochtend nog?
Of is het alweer veel langer geleden
Dat ik voor het laatst gelachen heb…
Een vorig leven misschien…

verwonderdkijk iknaar dit slapend wondertjeklein en toch alzo heel grooten wijs en sterkslaap zachtklein sterrekinden laat de windmaar waaienlaat zon en maan maar draaienslaap zacht

Zij is mijn stem
ook al lijkt het vaak of ze juist tégen me is.
Mijn onderbewustzijn manifesteert zich in haar gedrag
zij is mijn spiegel
onbeslagen, genadeloos en haarscherp
maakt zij mij bewust
van wat beter kan
beter moet!

Eten
Slapen
Knuffelen
(waarom dramt ze zo door?
waarom dramt ze zo????)

ze moet wel

alleen dan gaat de deur van de toren open en kom ik eruit
alleen voor haar laat ik de ophaalbrug neer
voor een knuffel
en een kus
ook al kijk ik nors en geïrriteerd
ze kijkt lachend door me heen en doet net of ze me niet hoort.

Steen voor steen
breekt ze de muur af die ik met zoveel moeite gebouwd heb…
Haar tactiek?
Rammen
Drammen
Lachen
en overrompelen.
En het werkt… tegenover mijn
Doodstille onopvallende verdwijntruc
Ze dramt net zolang door tot ik als een duveltje uit een doosje tevoorschijn spring

JA JA JA JA rustig maar
ik ben er al!

En zo hou ik van haar, zoveel van haar
als maar mogelijk is

Naar de maan
en weer terug.

Diep in jouw blikZit steeds een gulle lach verscholenIk zie de jongenSchaterlachenAchter vermoeid gelaat

Het lichaam oud en afgetakeld
Door al die jaren
Die te snel vergleden
Als zand tussen je vingers door
Is jouw verleden
nu jouw heden?

Wat zou ik graag
Eens met je praten
Over van alles
En veel meer
Over je wensen, dromen en verlangens
Al was het maar
Een enkele keer

Als jij dan plots mijn hand verrast
Voel ik de levenskracht, die was,
In vederlichte kus
Weet ik
Dat dit het heden is
Lees ik
De vriendschap in je blik

17 maart 2006

Je eerste reis
is overwonnen
Welkom kleine meid
Verwonderd
kijken kleine kijkers
rond en rond
Vervuld van heerlijkheid
zien wij
jouw wijsheid
fluistren zacht
huilen van blijdschap
om dit wonder
wat deze nacht
ons bracht

Welkom Zoë Sofie

Nog heel even en mijn zusje zal nieuw leven ontvangenveilig in de moederschootwacht jou de wereld grootklein wonderkind

in de volle maneschijn
mag jij straks bij ons zijn
klein wonderkind

ik kan je hartje horen
bijna ben jij geboren
wees welkom
wonderkind

Het voelt alsof een lompe olifant door mijn leven rentals ik teveel ga luisteren naar al die stemmendie ik hoor schreeuwendoor de muren van mijn toren heen…Ik had ze nog dikker moeten metselen, waarom heb ik niet opgelet…Die ramen waren er eerst ook nietmaar ik werd gedwongenom zonlicht door te latentoen de navelstreng werd doorgeknipten ik mijn eigen ik, mijn dochter, de wereld in moest sturen.Schreeuwend om het lichtuit de veilige duisternis van mijn binnenste.

Ik was niet verbaasd en huilde niet van geluk, ik wist immers allang wie je was, je was er al vóór mij en nu ben jij er voor mij. Ik kende al je ogen, jij de mijne, waren al een eenheid nog voor dat ik geboren werd.

Hoogvliegen vogelsop paden van wolken

Vrijheid
Blijheid

Allen voor één
crossen kruislings
langs elkaar heen